ee465de2

Wat willen we?

Tue, 20 Sep 2022 19:18:35 GMT

Onze maatschappij lijkt te drijven op de overtuiging “hoe beter je opleiding” hoe gemakkelijker en succesvoller je leven later is. Het is een overtuiging die wellicht ooit bijgedragen heeft maar nu zeker niet meer. Want wat willen we liever: opgeleide, geprogrammeerde en geconditioneerde mensen in onze maatschappij, die bijna uitsluitend eenzijdig, met hun hoofd/verstand en vastgestelde patronen functioneren of authentieke mensen die levensvreugde, acceptatie, rust en harmonie uitstralen. Willen we mensen die voor hun ego werken of willen we mensen die hun innerlijke stem volgen en zich inzetten voor een constructief en liefdevol leven. Hoe mooi zou het zijn als daar zowel in opvoeding als onderwijs aandacht voor komt. Lessen in levensvreugde, luisteren naar je hart, zelfliefde. Als ik luister naar mijn hart is dat de weg die we moeten volgen.

Mensen willen graag een definitief antwoord, een waarheid en zekerheid maar die is er in deze wereld niet. Stel je daarom voor wat er gebeurt als iedereen vanuit zijn ego en hoofd werkt volgens vastgestelde patronen en regels. Stel je voor hoe het is als mensen werken vanuit hun hart, acceptatie, flexibiliteit, rust en zelfverzekerdheid uitstralen. Stel je voor hoe zou dat zijn?

Mon, 15 Feb 2021 12:44:32 GMT

Gebruik je verstand

Mon, 15 Feb 2021 10:54:39 GMT

Goed is goed...

We praten niet over moeilijke of pijnlijke dingen, want als je er niet over praat bestaat het niet. Maar het zijn juist “die dingen”, die we verzwijgen of nog niet bewust van zijn, waardoor we dooreten totdat we misselijk zijn, bezig blijven totdat we erbij neervallen. Het zijn juist “die dingen” waardoor we een wanhopige behoefte hebben om onszelf te verdoven en we zoveel stress en twijfels voelen dat we niet in staat zijn datgene te doen waarvan we weten dat het goed voor ons is. We praten niet over hoe we onszelf geweld aandoen om ons gevoel van eigenwaarde op te krikken want daar zijn we inmiddels zo aan gewend geraakt dat we het niet eens meer beseffen.

Stomme schoenen en een rattekop

Sun, 07 Feb 2021 20:30:53 GMT

Wat denk je wel niet..

We denken vaak dat we ons moeten aanpassen om erbij te horen en daar ben ik net als velen van jullie heel goed in. We weten precies wat we moeten doen om goedgekeurd en geaccepteerd te worden. We weten wat we moeten aantrekken, waarover we moeten praten, welk gedrag we moeten laten zien, hoe we mensen blij kunnen maken en waarover we het beter niet kunnen hebben. Aanpassing betekent dat je je anders voordoet dan je werkelijk bent om geaccepteerd te worden. Maar bereiken we hiermee wat we eigenlijk willen bereiken en worden we daar gelukkig van. Wellicht op korte termijn ja maar ook op de lange termijn? Je anders voordoen dan je werkelijk bent waarom doen we dat toch?

Het klinkt wellicht vreemd uit mijn mond maar neem van mij aan om er voor je gevoel daadwerkelijk bij te horen is het juist belangrijk om jezelf te zijn. Uit eigen ervaring weet ik dat het tijd en oefening vraagt om te ontdekken en onderscheiden welke keuzes je maakt voor jezelf of voor de ander.

Ooit is het begonnen, is het zaadje geplant, om je aan te passen aan datgene waarvan je dacht dat je daarmee zou krijgen waar je zo naar op zoek bent. Die zoektocht is voor iedereen anders. Vaak is dat iets wat je mist en dat kan een gevoel zijn van acceptatie, aandacht, waardering, liefde, erbij horen, aardig gevonden of iets anders dat voor jou van betekenis is. Het is interessant om erachter te komen hoe en op welk moment de zoektocht begonnen is, wat de trigger is geweest en wat er gebeurd is waardoor je onbewust hebt besloten om je houding en gedrag aan te passen.

Persoonlijk heb ik ergens in mijn jeugd een negatief zelfbeeld ontwikkelt. Twee voorbeelden kan ik mij goed herinneren. Ik was een jaar of 8 en mocht nieuwe schoenen. Mijn moeder vond het belangrijk dat ik “goede” schoenen zou dragen en dat maakte de keuze beperkt. Wat zij goed vond dat vond ik niet mooi. We gingen uiteindelijk de winkel uit met “stomme schoenen”. Het was in die zelfde periode dat mijn haar door de kapper in een pittig kort kapsel is geknipt. Ik had lang haar en mijn moeder vond het belangrijk dat het er verzorgd uitzag wat voor haar betekende netjes in een staart. Ik wilde het ook los dragen en niet altijd een staart. Iedere ochtend kamde mijn moeder, voor het naar school gaan mijn haren en deed er een staart in, zo’n hoge paardenstaart. Dat kammen ging niet zonder protest, het deed zeer en was daardoor vaak een kwelling. Maar ik moest me gedragen, niet zo piepen anders zou een bezoek aan de kapper de oplossing zijn. Mijn lange haren gingen eraf en daarvoor in de plaats een “rattekop”. Ik voelde me dood ongelukkig met een “rattekop” en “Donald Duck” schoenen.

Om dat gevoel te onderdrukken stortte ik me op mijn schoolwerk en werd een voorbeeldige leerling. Dat gedrag werd beloond en voor klasgenoten werd ik als een voorbeeld gesteld. Wat voelde ik me trots, gezien en gewaardeerd. Ik hoorde erbij voor mijn gevoel. Het begin van mijn aangepaste gedrag, het zaadje was geplant. Dat aangepaste en gewenste gedrag heb ik jaren volgehouden en daardoor ook de lat vaak veel te hoog gelegd. Dat ging niet altijd goed, onzekerheid en een negatief zelfbeeld werden mijn motivatie. Het is als een “domino effect”.

Terwijl ik dit opschrijf voel ik schuld naar mijn ouders, maar ik neem ze oprecht helemaal niets kwalijk. Het zijn lieve en zorgzame ouders die het allerbeste met mij voor hadden. Zij handelden met de beste bedoelingen vanuit wat zij ooit geleerd hadden. Dat ik dit zo ervaren heb daar konden zij niets aan doen. Als kind was ik niet in staat dit te duiden..

Ik kan het ...

Mon, 07 Sep 2020 07:24:26 GMT

Door een negatief zelfbeeld presteer je slecht. Je denkt bijvoorbeeld dat anderen jou alleen de moeite waard vinden als je goed presteert, er goed uit ziet, een vlotte babbel hebt of sportief bent. Omdat je erbij wilt horen leg je de lat voor jezelf heel hoog. Je bent (onbewust) bang voor de reacties en oordelen van anderen. Deze angst hangt als het zwaard van Damocles boven je hoofd. Voor elke uitdaging denk je dan ook niet na over hoe je die gaat uitvoeren, maar ben je al bezig met het feit dat het toch niet gaat lukken of wat anderen ervan zullen vinden. Als het even kan ren je er hard voor weg, bedenk je een smoes om het niet aan te hoeven gaan of meld je je ziek. Als je het wel aangaat ben je er al dagen van tevoren beroerd van.

Als tiener op de middelbare school keek ik bij een repetitie meteen naar vragen waarvan ik het antwoord niet wist. Ik keek dan rond in de klas en zag iedereen schrijven. Zie je wel, dacht ik dan. Zij snappen het en ik niet. Help! Wat zullen ze wel niet van mij denken als de cijfers straks hardop worden voorgelezen en het blijkt dat ik als enige een onvoldoende heb. Ik kon de negatieve reacties al horen en interpreteerde zelfs de positieve opmerkingen negatief. Als het cijfer meeviel dan schreef ik dat toe aan toeval, als het cijfer onvoldoende was bevestigde dat mijn eigen falen.

Bovenstaande gedachtegang kan je leven gaan beheersen. Er ontstaat een vorm van ‘’tunnel denken’’. Je valt in een negatieve gedachtespiraal waarbij je alleen nog maar kunt denken aan dat je het niet kan. Deze gedachten kunnen zo gaan overheersen dat je niet meer kunt focussen op je taak of opdracht. Vervolgens word je in je onkunde bevestigd omdat de opdracht daadwerkelijk mislukt. Het lijkt er zelfs op dat je altijd op zoek bent naar bewijzen voor je onkunde; zie je wel het gaat weer fout, zie je wel ik kan het niet, zie je wel ik kan er echt niets aan doen, zie je wel ik ben gewoon dom, zie je wel ik ben altijd het pispaaltje, zie je wel ze hebben het altijd over mij, zie je wel ik hoor er niet (echt) bij.

Dit soort ervaringen als tiener op de middelbare school neem je mee in je verdere ontwikkeling en zullen je blijven beïnvloeden in je huidige leven en werk. Het kan bepalend zijn voor hoe jij je voelt in je werkomgeving en ook hoe lekker jij in je vel zit.

Als jij je in bovenstaande herkent zal het voor jou het moeilijk zijn om dit ook toe te geven. Je hebt er immers tot op heden mee kunnen leven. Het is zeker niet altijd makkelijk om je kwetsbaar op te stellen en te erkennen waar je uitdaging ligt. Maar stel dat je het deze keer durft toe te geven. Stel dat je het deze keer wel aangaat. Wat zou het je kunnen brengen?

Ik daag je uit…